Nie wszystkie ważne chwile z dzieciństwa wyglądają jak rodzinne zdjęcie. Czasem to zwykłe popołudnie w kuchni. Rodzic, który przerywa na moment swoje zajęcie, żeby wysłuchać opowieści o czymś, co wydarzyło się w przedszkolu. Albo ktoś, kto widząc łzy dziecka, nie mówi „nie przesadzaj”, tylko siada obok.
Takie drobiazgi łatwo przeoczyć. A to właśnie z nich dziecko powoli dowiaduje się, czy przy rodzicu może być sobą – również wtedy, gdy jest smutne, rozzłoszczone albo popełni błąd.
1. Słuchasz, choć opowieść trwa dłużej, niż się spodziewałeś
Dziecko zaczyna od tego, że ktoś zabrał mu kredkę, po czym opowiada o całym dniu. Tobie może się spieszyć. Ale kiedy dajesz mu chwilę i pozwalasz dokończyć, pokazujesz, że jego sprawy są dla ciebie ważne. Nawet jeśli dla dorosłego chodzi „tylko o kredkę”.
2. Pozwalasz mu płakać bez zawstydzania
„Przecież nic się nie stało” — to zdanie często wypowiadamy z chęci pocieszenia. Dziecko jednak czuje, że coś się stało. Kiedy może się przy tobie wypłakać, a potem usłyszeć „widzę, że jest ci przykro”, nie musi ukrywać łez, żeby zasłużyć na bliskość.
3. Nie żartujesz z tego, co jest dla niego ważne
Może boi się występu, choć ma powiedzieć tylko jedno zdanie. Może z przejęciem pokazuje ci rysunek, na którym trudno cokolwiek rozpoznać. Dla ciebie to mała rzecz, dla niego — kawałek jego świata. Gdy nie wyśmiewasz jego obaw ani zainteresowań, chętniej zaprasza cię do tego świata ponownie.
4. Potrafisz przyznać, że się pomyliłeś
Rodzice czasem się denerwują, oceniają zbyt szybko albo nie dotrzymują obietnicy. Dziecko to zauważa. Szczere „przepraszam, nie powinienem był tak powiedzieć” wiele dla niego znaczy. Dowiaduje się wtedy, że może mówić o tym, co je zabolało, a dorosły potraktuje to poważnie.
5. Dajesz mu uwagę także bez żadnego powodu
Nie dlatego, że dostało pochwałę albo zrobiło coś wyjątkowego. Po prostu siadasz obok, pytasz, w co się bawi, śmiejesz się razem z nim. W takich chwilach dziecko może poczuć, że lubisz jego towarzystwo. Że nie musi niczego udowadniać, żebyś chciał z nim być.
Żaden rodzic nie ma cierpliwości przez cały czas. Są dni, kiedy trudno znaleźć nawet kilka spokojnych minut. Jeśli dziś zabrakło ci uwagi albo powiedziałeś coś zbyt ostro, jutro możesz wrócić, porozmawiać, przytulić, spróbować jeszcze raz.
Dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica. Potrzebuje takich chwil, w których czuje: „Mogę tu przyjść taki, jaki jestem”.
Drogi Czytelniku! Jeżeli ten tekst dał Ci chwilę refleksji, serdecznie zapraszam do sięgnięcia po moją książkę. Każdy zakup to nie tylko możliwość poznania kolejnych przemyśleń, ale również ogromne wsparcie dla mojej twórczości i dalszego tworzenia wartościowych treści. ❤️
