Psychologia

8 cech introwertyków, które są trudne do zrozumienia przez większość ludzi

„Już idziesz? Przecież dopiero się rozkręca”. Gospodarz jest szczerze zdziwiony. Jeszcze kwadrans temu jego przyjaciel śmiał się przy stole tak głośno, że słyszeli go w kuchni. Teraz zakłada kurtkę i zamawia taksówkę. Czy ktoś powiedział coś przykrego? Czy wieczór się nie udał? Tymczasem człowiek stojący w przedpokoju myśli sobie, że dawno tak dobrze się nie bawił. I że właśnie teraz najchętniej wróciłby do domu.

W tej scenie łatwo o nieporozumienie. Dla gospodarza najlepszym dowodem udanego spotkania byłoby to, że gość zostanie jeszcze godzinę. Dla gościa miarą bliskości jest swoboda, z jaką może powiedzieć „na dziś mi wystarczy”, i wiedzieć, że za tydzień znów będzie mile widziany. Podobne różnice widać w wielu codziennych sytuacjach. Oto osiem, w których szczególnie łatwo źle odczytać introwertyka.

1. Potrafi tęsknić za ciszą wśród ludzi, których lubi

Można z radością czekać na rodzinny obiad, zjeść dokładkę, nadrobić zaległości z siostrą, a po dwóch godzinach zgłosić się do zmywania. W kuchni od czasu do czasu ktoś odstawi talerz, przez uchylone drzwi słychać śmiech, ale przez chwilę można zająć się jedną rzeczą. Dla części introwertyków już te dziesięć spokojniejszych minut wiele zmienia.

Trudno to pojąć zwłaszcza bliskim. „To przy nas musisz odpoczywać?” – pytają, trochę urażeni. Tymczasem męczące bywają trzy rozmowy naraz, grający w tle telewizor i konieczność ciągłego przenoszenia uwagi. Sympatia do ludzi przy stole może przez cały wieczór pozostać dokładnie taka sama.

2. Najlepsza odpowiedź przychodzi mu czasem po rozmowie

Na zebraniu pada pytanie. Ktoś od razu rzuca pomysł, druga osoba już z nim polemizuje, a introwertyk wciąż zastanawia się nad pierwszym zdaniem. Kiedy wreszcie wie, co chciałby dodać, rozmowa dotyczy już przyszłorocznego budżetu. Po spotkaniu wysyła krótką wiadomość, która trafia w sedno. „Szkoda, że wcześniej nic nie powiedziałeś” – słyszy.

Rzecz w tym, że wcześniej jego myśl była jeszcze niegotowa. Są ludzie, którzy dochodzą do własnego zdania, mówiąc na głos. Inni wolą najpierw sprawdzić w myślach, czy to, co za chwilę powiedzą, rzeczywiście oddaje ich opinię. W szybkiej dyskusji łatwo przeoczyć ten drugi sposób uczestniczenia.

3. W cztery oczy potrafi mówić bez końca

Przy stole znajomych odzywa się rzadko. Potem wychodzicie razem, idziecie kawałek w tę samą stronę i nagle okazuje się, że ma mnóstwo do powiedzenia. Opowiada zabawną historię z pracy, pyta o twojego tatę, pamięta nawet, kiedy miał wrócić z sanatorium. Stoicie pod klatką jeszcze pół godziny, chociaż oboje dawno zmarzliście.

Co się zmieniło? W większym gronie wejście w rozmowę wymaga wyczucia krótkiej przerwy, czasem przerwania komuś albo podniesienia głosu. We dwoje łatwiej dokończyć zdanie, wrócić do poprzedniego wątku i zadać pytanie, na które naprawdę chce się usłyszeć odpowiedź. Kto zna introwertyka wyłącznie z dużych spotkań, może przez lata nie poznać jego poczucia humoru.

4. Potrzebuje chwili, żeby ucieszyć się z niespodziewanego zaproszenia

„Jesteśmy niedaleko. Wpadniemy za dziesięć minut?” Dla dzwoniącego to miła niespodzianka. Po drugiej stronie zapada krótka cisza. Człowiek zdążył już przebrać się w domowe ubrania, zaparzył herbatę, na stole leży otwarta książka. Wieczór miał swój kształt, choć w kalendarzu rzeczywiście niczego nie zapisano.

Ten sam gość, zapowiedziany dzień wcześniej, mógłby zastać ulubione ciasto i gospodarza wyglądającego przez okno. Dla niektórych introwertyków znaczenie ma właśnie ta chwila na przestawienie się. Dlatego „może jutro?” warto czasem potraktować dosłownie. Jutro naprawdę może być dobrym pomysłem.

5. Milczenie przy bliskiej osobie uważa za coś przyjemnego

Jedziecie samochodem. Od kilkunastu minut żadne z was się nie odzywa. W końcu pasażer pyta z niepokojem: „Pokłóciliśmy się czy co?”. Kierowca jest zaskoczony. Patrzył na drogę, słuchał muzyki i właśnie pomyślał, jak dobrze jest jechać razem.

Wiele osób odruchowo wypełnia ciszę, zwłaszcza gdy zależy im na towarzyszu. Dla introwertyka szczególnie bliska bywa osoba, przy której ten odruch słabnie. Można w niedzielę czytać na dwóch końcach kanapy, od czasu do czasu przeczytać sobie na głos jedno zdanie i mieć poczucie, że spędziło się ten poranek wspólnie.

6. Chce sam wybrać moment, w którym opowie coś ważnego

Przyjaciółka dowiaduje się po tygodniu, że był na rozmowie o pracę. Trochę ją to boli, bo sama zadzwoniłaby do niego jeszcze z parkingu. On tymczasem przez kilka dni próbował ustalić, czy w ogóle chciałby tę posadę dostać. Wiedział, że kiedy powie o spotkaniu, zaraz padną życzliwe pytania. Na żadne nie znał jeszcze odpowiedzi.

Niektórzy introwertycy tak właśnie przeżywają ważne sprawy. Potrzebują najpierw pobyć z własną reakcją, zwłaszcza gdy sami są nią zaskoczeni. Bliskość może wtedy oznaczać również to, że po tygodniu wybiorą właśnie twój numer i powiedzą wreszcie to, czego nie umieli nazwać tamtego dnia.

7. Po kłótni czasem prosi o przerwę w najgorszym możliwym momencie

Jedna osoba chce wyjaśnić wszystko od razu, bo każde pięć minut milczenia zwiększa jej niepokój. Druga czuje, że jeśli zostanie w pokoju jeszcze chwilę, powie coś tylko po to, żeby wreszcie skończyć tę rozmowę. Im bardziej pierwsza nalega, tym trudniej drugiej zebrać myśli. Oboje mogą przy tym szczerze chcieć się pogodzić.

Jest spora różnica między trzaśnięciem drzwiami a zdaniem: „Daj mi pół godziny. Przejdę się i wrócimy do tego po kolacji”. A jeszcze większe znaczenie ma to, czy po kolacji ten człowiek rzeczywiście przysunie krzesło i wróci do trudnego tematu. Wtedy z czasem łatwiej uwierzyć, że prośba o chwilę samotności służy wam obojgu.

8. Lubi mieć puste popołudnie, nawet gdy mógłby je czymś wypełnić

„Co robisz w sobotę?” – „Nic szczególnego”. I tu zaczyna się kłopot, bo pytający usłyszał właśnie, że sobota jest wolna. Introwertyk miał na myśli spacer bez patrzenia na zegarek, obiad o dowolnej porze i możliwość zdecydowania dopiero wieczorem, na co właściwie ma ochotę. Po tygodniu spotkań właśnie na tę swobodę czekał najbardziej.

Być może to najtrudniejsza do przyjęcia rzecz, kiedy samemu odpoczywa się wśród ludzi. Ktoś może mieć czas, lubić cię i mimo to woleć spędzić dzisiejsze popołudnie sam. Najwięcej o waszej relacji powie pewnie to, co wydarzy się później. W środę dostaniesz od niego zdjęcie starego kina, które mijaliście kiedyś po drodze ze szkoły. Pod spodem jedno zdanie: „Grają nasz film. Idziemy?”.

Marcel Adamas

Pisze od 2012 roku. Prowadzi Przemyślenia.pl i jest autorem książki „Cisza leczy duszę”. W swoich tekstach porusza tematy emocji, relacji i codziennych spraw, które zostają w głowie na dłużej. Szuka słów na to, co wielu z nas czuje, ale o czym nie zawsze łatwo mówić.